İnsanlık

0
1406
İnsanlık
İnsanlık

İNSANLIK.

Ciğer ve cacık söyledim. Ne kadar zenginde olsan, esnaf lokantasını özlüyor insan. Derhal ön masaya bir baba ile kızı oturdu. Garson ‘’Daima ki benzer biçimde mi abi’’ diye sordu. Evet dedi babası, yüzü kıpkırmızı. Fakat azca tavuk suyu geldi ve nedense bir taneydi. Aklıma, ben yedi yaşlarındayken annemin vefat etmiş olduğu zamanlarda babamın lokantada yapmış olduğu geldi. Parasızdı, fakat kesinlikle ay da bir kez da olsa çorba ile içimi ısıtırdı. Üstü başı da muntazam değil baba ve kızının. Acaba niçin azca ve bir tas çorba? Canı mı istemedi babanın yoksa? Sorsam ya kızarsa? Aklıma bir düşünce geldi. Cebimden çıkardım kalemi. Yazdım derhal arkasına adisyon fişine masamdaki. Tatlı söyledim, garson derhal getirdi. Kağıdı uzattım, göz kırptım. Okudu, kasaya doğru gidip patronuna uzattı. O da bana bakıp okey yapmış oldu. Ayağa kalkıp ‘’Sevgili müşterilerim. Dün benim 20 yıl sonrasında ilk kez çocuğum oldu. Müsaade ederseniz bugün yemekler benden kabul ederseniz. Fakat hepimiz hem çorba içecek, hem yiyecek seçecek, hem de üzerine tatlı yiyecek. Tanrı sizden razı olsun’’ dedi. Hepimiz kutlama etti, aslına bakarsan içeride hepsi hepsi 7-8 kişiydi. Kimi tatlı yedi, kimisi pilav istedi. Fakat benim gözüm baba ile kızının üstündeydi. Asla sesleri çıkmıyordu. Kız yemeğine devam ediyor, babası da ufak ufak ekmek koparıp onun ağzına atıyor. Fakat lokanta sahibi uyanık, benden parlak zeka. Derhal yanlarına gitti. “İkram ve armağan geri çevrilmez Hadis-i Şerif’tir bu kardeşim” dedi. Aldı siparişleri, söylenenden fazlasını getirdi. O kızın kaşığından dökülen pilavları bile eli ile alıp ağzına atarken gülüşünü unutamıyorum. Babanın da koca koca parça ekmek koparıp etli yemeğin suyuna banışını da. Çaktırmadan onları izlerken ağlamışım. Birkaç damla yemeğime damlatmışım. Hesabı ödemeye gittiğim de arkamı döndüm onlar görmesin diye. Baktım ki kağıda patron 315 TL yazmış. Almış kalemi eline üçü çizip bir yapmış. Asla konuşmadık, bir kelime etsem o da ağlayacak. Gözleri dolmuş, sanki yerinden çıkacak. Her neyse kapıya çıktım. Bir sağa bir sola baktım. Arabamın yerini bile unutmuşum. Arkamdan garson yetişti. Anahtarı masada unutmuşsun abi dedi. Ne iyi adamsın be abi sen diyince, utandım. Hayırlı işler deyip giderken, son bir cümle söylemiş oldu bana. ‘’Abi bizim patronun tek kızı vardı, geçen yıl kanserden yitirdi evlatsız kaldı.
Alıntı…

Dikkatinizi Çekebilir;  Uzaylılara İnanan Dogonlar ve İnançları

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz